ศีล และ สติ ... เป็นต้นทางของสมาธิ
สวัสดีกัลยาณมิตรทุกท่าน
ศีล และ สติ ... เป็นต้นทางของสมาธิ
สิ่งที่จะกำจัดความฟุ้งซ่าน ให้เบาบางลง ควรมี 2 สิ่งนี้
ศีล และ สติ หรือ มี ศีลและ สติ ในชีวิตประจำวัน
เส้นทาง ที่เทียบเคียง ให้ตรงกับตำรา
เมื่อมี สติ รู้เท่าทันสิ่งที่เกิดขึ้นตามจริง สมาธิ หรือความตั้งมั่นของจิตก็เกิดขึ้นตามมาโดยธรรมชาติ
ในทางปฏิบัติธรรมและธรรมชาติของจิต ทั้งสองส่วนนี้ทำงานเกื้อหนุนกันเสมอ
สติ คือ ตัวระลึกรู้ ทำหน้าที่จับการรับรู้ ณ ปัจจุบันขณะ เช่น รู้ว่ากำลังหายใจ รู้ว่ามีอารมณ์ เกิดขึ้น หรือรู้ว่าร่างกายกำลังเคลื่อนไหว
สมาธิ คือ ความตั้งมั่น เมื่อสติระลึกรู้ต่อเนื่อง ไม่เผลอแว่บไปตามความคิดหรือสิ่งรบกวน จิตก็รวมตั้งมั่น นิ่งสงบ และผ่องใสขึ้นเอง โดยไม่จำเป็นต้องเค้นหรือบังคับ
เมื่อได้สติ ก็ได้สมาธิ ถอดรหัสโครงสร้างธรรมจากสติปัฏฐานสู่วิสุทธิและมรรคผล
ในทางปฏิบัติธรรม การตั้งต้นด้วย "สติ" ไม่ใช่เพียงแค่การฝึกระลึกรู้ในชีวิตประจำวันเท่านั้น แต่คือจุดเริ่มต้นของกลไกการขัดเกลาจิตใจตามธรรมชาติ ตามที่ปรากฏในตารางเปรียบเทียบลำดับขั้นตอนการปฏิบัติธรรม (วิธีปฏิบัติกัมมัฏฐาน สมัยพุทธกาล, วิปัสสนาญาณ ๑๖, วิสุทธิ ๗, ไตรสิกขา และมรรคมีองค์ ๘)
1. สติคือจุดเริ่มต้น (สัมมาสติ และ ศีลวิสุทธิ - จิตตวิสุทธิ)
กระบวนการปฏิบัติธรรมในสมัยพุทธกาลเริ่มจากการเจริญกัมมัฏฐาน เช่น อานาปานสติ และ สติปัฏฐาน ๔
ศีลวิสุทธิ สติทำหน้าที่สำรวมระวังจิตใจ ไม่ให้ลุ่มหลงไปตามกิเลส ส่งผลให้กาย วาจา สงบเรียบร้อย เป็นพื้นฐานของ ศีล
จิตตวิสุทธิ (สมาธิ) เมื่อมีสติระลึกรู้สภาวะตามจริงอย่างต่อเนื่อง โดยไม่เผลอแว่บหรือหลงไปตามสิ่งรบกวน จิตจะเริ่มรวมตั้งมั่น เกิดเป็น สัมมาสมาธิ
นี่คือสภาวะที่เรียกว่า "เมื่อได้สติ ก็ได้สมาธิ" โดยไม่ต้องเค้นหรือบังคับ
2. จากสมาธิสู่การเกิดปัญญา (วิปัสสนาญาณ ๑๖)
เมื่อจิตมีความตั้งมั่นเป็นสมาธิ (จิตตวิสุทธิ) จิตจะมีความพร้อม ความผ่องใส และมีกำลังพอที่จะเข้าไปรู้เห็นความจริงของรูปและนามตามความเป็นจริง
ทิฏฐิวิสุทธิ & กังขาวิตรณวิสุทธิ เกิดปัญญารู้แยกแยะรูป-นาม (นามรูปปริจเฉทญาณ) และเข้าใจเหตุปัจจัยของสิ่งต่างๆ (ปัจจัยปริคคหญาณ)
มัคคามัคคญาณทัสสนวิสุทธิ เริ่มพิจารณาไตรลักษณ์ เห็นความไม่เที่ยง เป็นทุกข์ เป็นอนัตตา (สัมมสนญาณ และ ตรุณอุทยัพพยญาณ) เพื่อแยกแยะทางที่ถูกและผิดในการปฏิบัติ
ปฏิปทาญาณทัสสนวิสุทธิ เมื่อสติและสมาธิแก่อ่อนได้ที่ วิปัสสนาญาณจะพัฒนาต่อเนื่อง ตั้งแต่ พลวอุทยัพพยญาณ ไปจนถึง สังขารุเปกขาญาณ และ โคตรภูญาณ
จิตจะเริ่มปล่อยวางความยึดมั่นถือมั่นในสังขารทั้งปวง
3. ปัญญาระดับโลกุตตระ และ วิมุตติ
เมื่อสติ สมาธิ และปัญญา (สัมมาทิฏฐิ และ สัมมาสังกัปปะ) อบรมจนสมบูรณ์ครบองค์มรรค ๘
บรรลุ มัคคญาณ (ญาณ ๑๔) และ ผลญาณ (ญาณ ๑๕) ซึ่งตรงกับ ญาณทัสสนวิสุทธิ ในวิสุทธิ ๗
เกิดการทบทวนด้วย ปัจจเวกขณญาณ (ญาณ ๑๖) เข้าถึงความหลุดพ้น หรือ วิมุตติ อย่างแท้จริง
|
|








ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น